زنبقی از ته گلخانه صدا زد برگرد

من در اینجا نفسم می گیرد

دل من می میرد

دل من مثل دل آینه نازک شده است

با صدای نفس پنجره ها می شکند

 بی صدا می شکند

پشت این شیشه گلخانه دل نازک من

 باغ و آ ن همهمه را می خواهد

 همه را می خواهد

ـ شاعره خوب کودکان افسانه شعبان نژاد

 پروازی نه 

 گریز گاهی گردد!

اینجا کسی به کسی m&m (همان اسمارتیس خودمانی ) نمی دهد!

تعارف هم نمی کند!

( میگن داغ شکم از داغ اولاد بدتره! )

دخترک!

می رود آرام"

 پسرک!

هوا را از من بگیر...

 اما خنده ات را نه!

باشم و انسان باشم .

تنها خیره بدان می نگرم و به بستر  می روم .    هوسایی.

من مرد! تو زن!

با هم حرف می زنیم  حرفهایی همجنس

من سپید تو سیاه

من سیاه تو سپید ...

آنچه به گل تو  ارزش  داده عمري است كه تو به پاي او صرف كرده اي .